این روزها، مهدیار حداقل ۱۲ ساعت وقت مبارک مرا می گیرد! کافیه بذاریش زمین تا بره به آسمون (ونگش رو می گم). شبها بیداریم و روزها خواب نداریم! البته همیشه اینجوری نیست ها… بیش از هر چیز از شستن و عوض کردن خوشش میاد، یعنی کیف می کنه اونقدر که ما هم به وجد میایم. دلم می خواد یکی از فیلمای بامزه ش رو بذارم (شاید وقتی دیگر). خدا را شکر

مهدیار ۲ ماهه

با همه‌ی این احوال دیروز موفق شدم نصف رساله‌ام را برای استادم ارسال کنم (که ملاحظه و تصحیح کنند) و امیدوارم تا ۱۰ روز آینده الباقی را هم بفرستم و به زودی برای جلسه پیش دفاع به تهران بروم.

میلاد مسعود امام رضا علیه السلام، ولی نعمت ما ایرانیان، مبارک باد.

الان ۴۵ روز است که پسرم به دنیا اومده، دو سه هفته قبل که پیش استادم، دکتر کبیر، بودم به نقل از دکتر شریعتی گفت: آدم تا وقتی مجرده در حالت قیامه، وقتی ازدواج می‌کنه به حالت رکوع می‌ره و با تولد اولین بچه به سجده می‌افتد! شبهایی که تا صبح پسرم شب زنده داری می‌کنه به یاد این جمله می‌افتم…

مهدیار ۴۵ روزه شد

فردا قراره قند عسل رو ببرم ختنه کنم! دلم می‌سوزه ولی هر چه سریعتر بهتر…
خدا را شکر، نتیجه‌ی پذیرش یکی از مقالات خارجی‌ام هم سه روز قبل اومد و من کلا خوشحالم، چرا که برای دفاع از رساله‌ی دکترا داشتن حداقل یک مقاله‌ی ISI لازمه.