سال گذشته در چنین روزی، فرشته کوچکی به شدت بی تابی می کرد و برای دیدن دنیای زمینیان لحظه شماری. این شد که خدا اجازه داد حدود ۲۰ روز زودتر از موعد مقرر و تقریبا همزمان با آغاز سال تحصیلی، دانشگاهش را شروع کند. ساعت پخش اخبار بود که پرستار خبر تولدش را آورد و چه خوب کاسبی کرد! یک سال گذشت با تمام سختیها و البته شیرینیهایش. با تمام لالایی ها و بی قراریهایش؛ لالایی از ما و بی قراری از او. الان دیگه پسرم چند قدمی راه می رود و کلماتی بر زبان می راند. وقتی نیازی دارد زیرکانه می گرید و چون شاد می شود معصومانه می خندد. خدایا تو را سپاس بر تمام نعماتی که عطایم کردی و این همه نعمت بزرگ که امانتی است در دست ما. امید که پاسش داریم.

تولدت مبارک پسرم!

امروز عملا اولین روز درسی دانشگاهها بود و من دو کلاس داشتم. کلاس اول که درس مدار ۲ بود، خوشبختانه یا متاسفانه، تنها ۹ نفر از ۲۸ نفر آمدند و تنها خوش و بشی کردیم و جهت افتتاح چند خطی روی تخته نوشتیم و رفتیم! کلاس دوم درس اصول میکروکنترلر بود که اکثریت کلاس آمده بودند. پس از خوش آمد و تبریک و معرفی، رفتم سراغ جزوه… که دیدم نیست! ای وای کجا جا گذاشتم؟… روحیه خودم رو حفظ کردم و ضمن اینکه داشتم کیفم رو زیر و رو می کردم، خطاب به دانشجوهام گفتم: امروز یکی علیه من توطئه کرده، اون از برگه های پشت اتاقم که همه رو کندند، این هم از جزوه ام که گم شده، اما مهم نیست!… خدا رو شکر درس اصول میکرو بود و تا دلتون بخواد حرف برای گفتن داشتم؛ یه چیزایی گفتم و نوشتم که ظاهرا بد نشد و به خیر گذشت! نکته جالب ماجرا اینکه آخر کلاس کیفم رو برداشتم دیدم، جزوه زیر کیفم بود نه توی کیفم!

شاید یکی از اهداف همه ما انسانها رسیدن به آرامش باشد؛ آرامش تنها چیزی است که، بر خلاف علم، احتمالا از ثروت هم بهتر است! انسان ثرتمند اتفاقا آرامش کمتری دارد چرا که همیشه نگران ثروتش، نحوه‌ی نگهداری از اون، نحوه‌ی خرج کردن و بالاخره نحوه ترک کردن اونهاست. بگذرم اینا مقدمه بود.

مجردها ناپایدارند

حالا این عنوان چه ربطی داشت به آرامش؟

یکی از مهمترین پارامترها برای رسیدن به آرامش، پایدار بودن زندگی است. این که تکلیف آدم روشن باشه: محل زندگی مشخص باشه، شغل مشخصی داشته باشه، امنیت شغلی داشته باشه، با کوچکترین اتفاقی زندگیش دچار تغییرات نشه و از این دست. اینها مواردی است که در یک انسان مجرد یافت نمی شود. امروز از یک کاری خوشش میاد فردا هوسش به سر می رسه و خیلی راحت تغییر شغل می ده. امروز توی دانشگاه اصفهان درس می ده، فردا از اصفهان خوشش نمی یاد میره دانشگاه مشهد، امروز بلا نسبت شما با این خانم دوسته فردا با اون یکی؛ خلاصه که ناپایداره عزیزم ناپایدار. حالا منو سننه؟ هیچی همین جوری نوشتم؛ گفتم شاید شما که مجردی یه فکری به حال خودت بکنی. البته همین جوریِ همین جوری هم نبود؛ یکی از همکاران که پارسال با دانشگاه صنعتی شاهرود قرارداد همکاری بسته بود امسال هوسش به سر اومد و از اینجا رفت (قبلش هم از دانشگاه مازندران هوسش به سر اومده بود، قبلترش هم ظاهرا از دانشگاه رشت هوسش به سر اومده بود!) توی جلسه گروه مطرح شد و بالاتفاق گفتند مجردها ناپایدارند!

در سمت مقابل البته متاهل ها مجبورند که پایدار باشند، چون باید جواب زن و بچه رو هم بدن. کشک که نیست هی بندگان خدا رو آلاخون بالاخون کنیم!

می دونی فرق ما با ژاپنی ها چیه؟ اینه که اونجا ۱۰% آدماش باهوشند و ۹۰ درصدشون معمولی، لیکن همون ۱۰% زمام امور رو در دست دارند. اینجا توی ایران، ۹۰% باهوشند و ۱۰% خنگ و بازهم همون ۱۰% دومی زمام را به عهده دارند!

این البته یه جکه که زیاد هم بی ربط نیست. از روی کنجکاوی رفتم پرشیانگار نقره ای رو توی جشنواره رسانه های دیجیتال ثبت نام کنم، گفتند باید اول خود نرم افزار ثبت بشه. مدتی پیش در شورای عالی انفورماتیک این کار را کرده بودم (shci.ir) ولی گفتند باید در یک جای دیگر ثبت بشه (softreg.ir)! رفتم اونجا دیدم باید یک نرم افزار رایگان! رو دانلود کنیم و با استفاده از اون نرم افزار خودمون رو ثبت کنیم. خوب این کار را هم کردم. لطفا ببینید و به معنی واقعی مثل زیر پی ببرید:

کدخدای ده که مرغابی بود    اندر آن وادی چه غوغایی بود

شاید شما هم بدانید که این مشکل ناشی از این است که برنامه به صورت یونیکد نوشته نشده و باید تنظیمات زبان سیستم عامل را به هم بریزیم که نرم افزار ثبت نرم افزار درست کار کنه. آدم لذت می بره این هم استعداد رو یکجا جمع می بینه! کلا منصرف شده و از این که مطلبی برای به روز رسانی وبلاگم پیدا شد خوشحال…