دو روز قبل رفتم سر کلاس دیدم که روی تخته سفید! با ماژیک فسفری سبز رنگ نوشته شده ما بی شماریم. از آنجایی که این عبارت درست جایی نوشته شده بود که همیشه “بسم الله الرحمن الرحیم” را می نوشتم، خواستم آن را پاک کنم. لیکن با ماژیک فسفری بود و پاک نشد. ضمن اینکه چند نفری هم اعتراض کردند که چرا قصد پاک کردن آن را دارید. خندیدم و ناچار زیر همان بسم الله را نوشتم و …امروز هم که رفتم سر همان کلاس، هنوز این شعار باقی بود، البته معلوم بود که تلاش زیادی انجام شده ولی فقط یک حرف آن پاک شده بود.

یاد ماجرای ملانصرالدین افتادم: یه وقتی ملا خواست ملت رو بذاره سر کار، رفت سر کوچه و شایعه در انداخت که توی ده بالا دارن سیب زمینی مفتی پخش می کنن. همشهریای زودباور ملا هم بی درنگ به سمت ده بالا به راه افتادند. ملا که توی دلش به سادگی مردم می خندید به خانه اش رفت . یواش یواش جمعیت زیاد و زیادتری به سمت سیب زمینیها به راه افتاد، ساعتی بعد ملا از خانه اش بیرون آمد، دید همچنان ملت دارند به سمت ده بالا حرکت می کنند. از چند نفری پرسید که توی ده بالا چه خبره، گفتند دارند سیب زمینی مفتی پخش می کنن. ملا یواش یواش شک کرد، گفت نکنه واقعا دارن سیب زمینی پخش می کنن!… خلاصه آخرش این شد که ملا هم یک زنبیل برداشت و رفت ده بالا سیب زمینی مفتی بگیره!

حالا اگر متوجه شدید که این ماجرا چه ارتباطی با ۲۲ بهمن داشت ما رو هم خبر کنید!

نتیجه اخلاقی داستان را هم به عهده خوانندگان واگذار می کنیم…

مرجع تصویر فوق

چند وقت پیش، یکی از دانشجویان نرم افزاری به من داد که شامل ۶۴۱ تصویر زمینه زیبا برای ویندوز بود. نکته جالب این تصاویر این است که هر کدام با یک حدیث از معصوم (ع) زیباتر شده اند. این نرم افزار هر از چندگاهی تصویر زمینه را عوض می کند و با یادآوری یک حدیث، تلنگری به انسان می زند. متاسفانه این نرم افزار اسمی ندارد که تبلیغش را بکنم!…

بگذریم، این بار که تصویر زمینه عوض شد، چنین حدیثی بر آن نقش بسته بود:

هر که مصیبتهای کوچک را بزرگ شمارد، خداوند او را به مصیبتهای بزرگ گرفتار سازد. امام علی علیه السلام، غررالحکم، حکمت ۶۲۹

صبور باشید و برقرار

قبل از هر چیز میلاد اشرف مخلوقات عالم، حضرت محمد مصطفی (صلی الله علیه و آله) و حضرت امام جعفر صادق (علیه السلام) را به تمام مسلمانان جهان تبریک عرض می کنم.

داشتم فکر می کردم که اگر نعمت فراموشی را نداشتیم چقدر زندگی سخت می شد. تصور کنید یک حادثه مصیبت بار برایتان رخ داده و شما هیچ وقت آن را فراموش نکنید (به عبارتی مدام به آن فکر کنید)؛ روند عادی زندگی مختل می شود. هر چند در بعضی موارد فراموشی بد است، لیکن مزیتهایش بسیار بیشتر از معایبش است.

فراموشی باعث می شود که خیلی از وعده های مسئولین یادمان برود؛ برای مثال کلی پروژه به نام ملی افتتاح و رونمایی می شود و چند روزی ملت خوشحال شده، سپس از یادشان می رود و نه خانی آمده و نه خانی رفته.

خدا را شکر پروژه هواپیمای ایران ۱۴۰ را یادم نرفته. چندین سال قبل در دولت هشتم زمانی که اولین هواپیمای ۱۴۰ ساخته شد، به نام هواپیمای ملی در بوق و کرنا شد و چند سالی به خاطره ها سپرده شد تا اینکه، یکی از این هواپیماها به زمین خورد و آن وقت بود که دیگر ساخت کشور ما نبود و در اخبار اعلام شد: این هواپیما که ساخت کشور “اوکراین” است…

ماجرای رونمایی از خودروی رانا که با حضور مقامات ارشد کشوری  صورت گرفت … و امروز دیگر رانا نیست! و با شکست روبه رو شده است.

خودروی مینیاتوری که ساعتها در تلویزیون به تبلیغش پرداختند و شخص رئیس جمهور رویش را گشاد، و ملتی هم ثبت نام کردند و امروز به جای مینیاتور به آنها کوبیسم دادند (کوبیسم یک سبک مزخرف هنر نقاشی است)!

و اما آخرین دروغ بزرگ که این روزها شنیدیم تولید Peugeot 207i بود. وقتی قیمت این خودرو حدود ۱۵.۵ میلیون اعلام شد مطمئن بودم که کلکی در کار است. خودروساز اروپایی بین دو کلاس متمایز خودرویش، تفاوت معمولا آنقدر زیاد هست که بشود گفت یک خودروی جدید به بازار آمده است. لیکن این بار گفتند ۹۰% قطعات مشابه ۲۰۶ است! تا اینکه در جایی خواندم که این همان خر خودمان است که فقط رنگ شده و شده گورخر. از آنجایی که به خبرگزاریها هم اعتمادی نیست سری به سایت پژو زدم و دیدم که تفاوت بین ۲۰۶+ و  ۲۰۷ از زمین تا آسمان است. جالب این است که Peugeot 207i همان Peugeot 206+ فرانسه است! این دو خودرو ظاهر تقریبا مشابهی دارند لیکن امکانات کاملا متفاوتی دارند (ترمزها، تعلیق، GPS، کیسه هوا، داشبورد) که بهتر است در سایت پژو بخوانید.

عکسهایی از ۲۰۷ (با ۲۰۷ i ایران خودرو اشتباه نشود)