این ویدیو با صدای خواننده تاجیک، دولتمند خلف،  را چند ماه قبل دیدم و خیلی پسندیدم و از شما چه پنهان کلی هم تحت تاثیر قرار گرفتم. امروز دوباره در رایانه ام دیدمش. گفتم شما هم بی نصیب نباشید (تا آخر ببینید). السلام علیک یا علی ابن موسی الرضا…

رفتم مغازه، یک بنده خدایی اومد و به پیرمرد صاحب مغازه گفت: آقا این بسکویت چنده؟ مغازه دار گفت: ۴۰۰ تومان. این کیک چنده؟ ۱۰۰۰ . بعد رفت اونا رو سر جاش گذاشت و بی مقدمه گفت: شنیده بودم اینطور آدمی هستی ولی مطمئنن نبودم. تو اصلا مشتری مداری نمی دونی، سر مردم رو کلاه می گذاری … بعدش هم کلی شاکی شد و سرصدا… صاحب مغازه بدبخت گفت حالا مگه چی شده؟ جوانک گفت: من چند دقیقه پیش، اومدم این دوتا رو برداشتم و ۲۵۰۰ بهت دادم، تو هیچی برنگردوندی… بالاخره هی پیرمرد گفت که ببخشید اشتباه شده، من دو مدل بسکویت توی اون طبقه دارم، ۲۰۰۰ تومان شما را هم فکر کردم هزارتومانی است…  اشتباه کردم و ۱۲۰۰ تومان برگرداند. ولی جوان عصبانی شد و گفت فقط می خواستم بدونی که چه آدمی هستی… پول رو نگرفت و رفت!! آقا این پیرمرد تا ۱۰ دقیقه گیج بود و جواب مشتریهای دیگر را نمی توانست بدهد! هی به من و بقیه مشتریها می گفت، آقا آدمیزاد مگر اشتباه نمی کنه؟ من که دلم به حالش سوخت…

بگذریم، دیروز در کلاس اصول میکرو بحث از صبر شد. گفتم یک ریشه کم صبری نسل جدید که مشکلات زیادی را سبب شده، از جمله تعدد و تنوع طلاقها بر سر هیچ و پوچ، این است که خانواده ها کوچک شده اند. پسر همرزمی در خانه ندارد، دختر هم یکه تازی می کند! وقتی ۴-۵ خواهر و برادر باشید، خودبخود آداب اجتماعی را یاد می گیرید و صبرتان هم زیاد می شود. برادرها آنقدر توی سر و کله هم می زنند تا اینکه به تدریج متوجه می شوند که باید حقوق یکدیگر را رعایت کنند و در برابر برخی مشکلات صبر کنند. اما وقتی که تک فرزند باشید، همه چیز تحت سیطره شماست. آنوقت به خوابگاه دانشجویی که بروید، تحمل دیگران برایتان سخت است؛ در محیط کار، وضع بدتر است و احیانا اگر ازدواج کنید تعامل با همسر به مراتب سخت تر است…

صبر و ظفر دوستان قدیم اند     بر اثر صبر نوبت ظفر آید

دهه فجر برایم با خاطرات شیرین دوران مدرسه عجین شده است. روزهایی که با شور و شوق، کاغذ دیواری درست می کردیم و کلاسمان را با کاغذهای شلشله (!) آذین می بستیم و گروههای سرود و مسابقات جورواجوری که هیجان کودکی را به اوج می رساند … سالن ارشاد و تئاترهای محلی همشهریان هم برای دوران کودکی شیرینی خاصی داشت… آهنگهای دلنوازی که چون از دل برآمده بود بر دل هم می نشست و انقلاب عزیزی که این سالها تازه می فهمیم که چه کار بزرگی بوده و هست.

درود و رضوان خدا بر امام روح الله و یاران فداکارش باد. خدا را سپاسگزارم که در چنین دوران و چنین سرزمینی به دنیا آمده ام و در کشوری زندگی می کنم که مستقل ترین کشور اسلامی جهان است.

به امید روزی که پرچم این انقلاب را به صاحب و مولایمان حضرت ولی عصر (عجل الله تعالی فرجه الشریف) بسپاریم.

أَعْجَزُ النَّاسِ مَنْ عَجَزَ عَنِ اکْتِسَابِ الاِْخْوَانِ، وَأَعْجَزُ مِنْهُ ، مَنْ ضَیَّعَ مَنْ ظَفِرَ بِهِ مِنْهُمْ.»

امام(علیه السلام) فرمود: عاجزترین مردم کسى است که از به دست آوردن دوستان عاجز باشد و از او عاجزتر کسى است که دوستانى را که به دست آورده از دست بدهد. (مصادر نهج البلاغه، ج ۴، ص ۱۴).

چند هفته پیش، زمانی که صحبت سبد کالا بود، من یاد دهه ۶۰ و اوایل دهه ۷۰ افتادم و ستاد بسیج اقتصادی و صفهایی که در پستخانه خضری تشکیل می شد تا مردم کوپن بگیرند. آن وقت البته توزیع کنندگان کالا تنها در مراکز استانها و شهرهای بزرگ نبودند. این چند روز معنای «عزت و کرامت برای همه مردم » را فهمیدیم. معنای رفتارهای پوپولیستی و گداپروری هم برایمان جا افتاد. در عصر ارتباطات و دنیای مدرن، چه می شد اگر به جای این وضعیت رقت بار، تعدادی بن الکترونیک به مردم می دادید که تنها برای خرید مایحتاج ضروری کاربرد داشت. لااقل زبان شبکه های خبری بیگانه بر ما بلند نمی شد و ایران را شبیه کشورهای قحطی زده آفریقای جنوبی نشان نمی دادند!

دلمان خوش است که این نیز بگذرد …