توضیح (پی نوشت): متنی که نوشته ام گفته دانشجویان است، نه نظر بنده. رباتیک رشته واقعا خوبیست، اگر کسی اهلش باشد. این را گفتم که به کسی برنخورد. قصدم حذف این نوشتار بود لیکن چون نظرات خوبی در قسمت نظرات این پست آمده است، آن را حذف نکردم.

دیشب به همراه ۵ تن از همکاران دانشکده برق، جلسه ای با دانشجویان خوابگاهی این رشته داشتیم. دو مسئله بود که خیلی ها از آن گله می کردند، اول دومیش رو عرض می کنم:
یکی از دانشجویان برای اینکه فتح باب شود گفت: ” یک مشکلی که هست در ارتباط با رشته مهندسی رباتیک است. متاسفانه توی بچه ها ضرب المثل شده که مهندسی رباتیک رشته ای است که فقط با اسمش میشه رفت خواستگاری! دلیلش هم اینه که این رشته نه در صنعت شناخته شده است و نه در دانشگاه! [به عبارتی چوب دو سر طلاست] به عنوان مثال فلان شرکت که زمینه کاریش رباتیک است در اطلاعیه استخدامش متقاضی نیروهای الکترونیک و مکانیک شده است و اسمی از رباتیک نیاورده، از سوی دیگر در کنکور کارشناسی ارشد دانشگاه هم اوضاع فلاکت باری داریم چرا که فوق لیسانس این رشته وجود ندارد و برای قبولی در رشته مکاترونیک هم که بیشترین شباهت را با رباتیک دارد باید با برقیها یا مکانیکیها رقابت کنیم که از هر دوی آنها در درسهای تخصصی خودشان ضعیفتریم! “

توضیح: رشته مهندسی رباتیک از سال ۱۳۸۱ و برای اولین بار در دانشگاه صنعتی شاهرود راه اندازی شده و تا کنون هیچ دانشگاه دیگری این رشته را نداشته و حتی خبر ندارند که چنین رشته ای هم هست. اخیرا دانشگاه همدان هم این رشته را راه اندازی کرده است. این رشته، چیزی بین الکترونیک و مکانیک است و علی رغم کاربردهای متنوع آن در صنعت، در بین دانشگاهیان و صنعتگران ایران چندان شناخته شده نیست!

مسئله دیگری که اکثر دانشجویان از آن می نالیدند، مساله خوابگاه بود. ظاهرا دانشجویان پسر تنها دو ترم و در صورت خوش شانس بودن حداکثر ۴ ترم حق دارند از خوابگاه استفاده کنند و پس از آن باید خانه اجاره کنند. این موضوع واقعا مصیبت بزرگی است و سبب افت زیادی در کیفیت تحصیل دانشجویان می شود. لیکن سیاستهای باقلوایی دانشگاههای کشور بر افزایش کمی دانشجویان است و کیفیت را زیاد جایی نیست. لذا این مشکلات طبیعی است.

روز زمین تان مبارک باد.

در این اوضاع شیر تو شیر تحصیل، به نظر شما هنوز هم علم بهتر است؟ اصلا علم خوب است که بتواند بهتر هم باشد؟ مسلما برای آنکه تشنه علم است، علم خوب و بهتر است لیکن در حال حاضر بنده فکر می کنم علم فقط برای ۲۰% دانشجویان خوب است شاید هم کمتر. چرا که ۸۰% به زور و از روی اجبار اجتماعی به تحصیل روی می آورند. این می شود که در این هفته که هیچ گونه تعطیلی نداشتیم تقریبا هیچ گونه دانشجویی هم نداشتیم و صندلیها بودند که در کلاسها رژه می رفتند. تک و توک دانشجویانی بودند که در دانشگاه حاضر بودند. متاسفانه برخی از اساتید هم از آخر هفته گذشته یعنی درست ۱۰ روز مانده به تعطیلات، دانشگاه را بوسیدند و رفتند.
جالب این است که این همه دانشجو با علاقه شدید به تحصیل و پتانسیل فوق العاده علمی فردا می شوند مسئول بخش فنی کارخانه الف، مدیر عامل کارخانه ب، مشاور پروژه های عمرانی یا پزشک فوق تخصص بیماریهای A و این می شود که شما برای یک مریضی یه خورده غیر عادی به ۱۰ تا پزشک متخصص مراجعه می کنی و ۱۰ تا جواب مختلف و در برخی موارد متضاد می شنوی! اتفاقی که متاسفانه شخصا تجربه کرده ام.
حال هی ظرفیت دانشگاهها را زیاد کنیم و دانشجوی روزانه و شبانه و مجازی و حقیقی بگیریم و به تولید علم کاغذی افتخار کنیم. چوبش را آن دختری می خورد که الکی فوق لیسانس گرفته و حالا مجبور است به خواستگاران لیسانسش پاسخ منفی بدهد. چوبش را آن مریض بدبختی می خورد که سراغ پزشک متخصص اطفال می رود و وی که تازه فارغ التحصیل شده است می گوید فرزندتان (کودک یکساله!) همراهی نمی کند: دوست داری چه دارویی برایش بنویسم (سه هفته قبل بیمارستان خاتم، متعلق به دانشکده پزشکی شاهرود). چوبش را آن مدیر بدبختی می خورد که به مشاور فنی پروژه ساختمانی جدیدش اعتماد کرده و اسکلت ساختمان با یک باد شدید فرو می ریزد، چوبش را شما هم حتما خورده اید، خبر ندارید!
بگذریم، حالا که همه ول کرده اند و رفته اند به پیشواز عید نوروز، پیشاپیش این عید باستانی را به همه ایرانیان عزیز تبریک عرض می کنم.
احتمالا پست بعدی را به خوب و بدهای ۸۸ اختصاص بدهم.

دو روز قبل رفتم سر کلاس دیدم که روی تخته سفید! با ماژیک فسفری سبز رنگ نوشته شده ما بی شماریم. از آنجایی که این عبارت درست جایی نوشته شده بود که همیشه “بسم الله الرحمن الرحیم” را می نوشتم، خواستم آن را پاک کنم. لیکن با ماژیک فسفری بود و پاک نشد. ضمن اینکه چند نفری هم اعتراض کردند که چرا قصد پاک کردن آن را دارید. خندیدم و ناچار زیر همان بسم الله را نوشتم و …امروز هم که رفتم سر همان کلاس، هنوز این شعار باقی بود، البته معلوم بود که تلاش زیادی انجام شده ولی فقط یک حرف آن پاک شده بود.

یاد ماجرای ملانصرالدین افتادم: یه وقتی ملا خواست ملت رو بذاره سر کار، رفت سر کوچه و شایعه در انداخت که توی ده بالا دارن سیب زمینی مفتی پخش می کنن. همشهریای زودباور ملا هم بی درنگ به سمت ده بالا به راه افتادند. ملا که توی دلش به سادگی مردم می خندید به خانه اش رفت . یواش یواش جمعیت زیاد و زیادتری به سمت سیب زمینیها به راه افتاد، ساعتی بعد ملا از خانه اش بیرون آمد، دید همچنان ملت دارند به سمت ده بالا حرکت می کنند. از چند نفری پرسید که توی ده بالا چه خبره، گفتند دارند سیب زمینی مفتی پخش می کنن. ملا یواش یواش شک کرد، گفت نکنه واقعا دارن سیب زمینی پخش می کنن!… خلاصه آخرش این شد که ملا هم یک زنبیل برداشت و رفت ده بالا سیب زمینی مفتی بگیره!

حالا اگر متوجه شدید که این ماجرا چه ارتباطی با ۲۲ بهمن داشت ما رو هم خبر کنید!

نتیجه اخلاقی داستان را هم به عهده خوانندگان واگذار می کنیم…

مرجع تصویر فوق

چند وقت پیش، یکی از دانشجویان نرم افزاری به من داد که شامل ۶۴۱ تصویر زمینه زیبا برای ویندوز بود. نکته جالب این تصاویر این است که هر کدام با یک حدیث از معصوم (ع) زیباتر شده اند. این نرم افزار هر از چندگاهی تصویر زمینه را عوض می کند و با یادآوری یک حدیث، تلنگری به انسان می زند. متاسفانه این نرم افزار اسمی ندارد که تبلیغش را بکنم!…

بگذریم، این بار که تصویر زمینه عوض شد، چنین حدیثی بر آن نقش بسته بود:

هر که مصیبتهای کوچک را بزرگ شمارد، خداوند او را به مصیبتهای بزرگ گرفتار سازد. امام علی علیه السلام، غررالحکم، حکمت ۶۲۹

صبور باشید و برقرار