گفت: روزی به عیادت بیماری رفتم، نگاه کردم اجلش نزدیک بود. کلمه ی شهادت بر او عرضه کردم، نگفت. هر چند کوشیدم بهجای کلمه شهادت، میگـفت: «ده، یـازده». پافشاری میکردم، در من نگریست و گفت: ای شیخ! روبهروی منکوهی آتشین است، هر وقت قصد می کنم تا تشهد بگویم آتش قصد من میکند.
مالک گفت: بعدها از مردم شنیدم که پیشه ی وی رباخواری بوده است و مال به ربا می داده و سود می خورده است.
منبع: تذکره الاولیاء؛ در احوالات مالک دینار
این روزها به هر سایت ریز و درشتی که سر بزنید تا دلتان بخواهد غلط املایی پیدا می کنید، این موضوع در انجمن ها (forum) بیشتر دیده می شود. غیر از سایتها در برگه های امتحان دانشجویان هم اشتباهاتی به چشم می خورد. کلماتی مثل سپاسگزار و درخواست را به شکل سپاسگذار و درخاست! می نویسند. مطمئن را مطمعن! و مطمئنا را می نویسند مطمعنن! آن دیگری ادعای کتاب نوشتن دارد: در کتابش مرئی را نوشته مرعی و افزودن را نوشته افضودن. توی سایت خبری طرف نظر داده، می نویسد: مثلن تو همین ایران ما کسی حاظر نیست…(مثلا و حاضر). امروز هم که داشتم سایت دیگری را مطالعه می کردم، دیدم گزاف رو نوشته گذاف. بامزه تر از همه اینها، روزی رفتم آرایشگاه طرف دنبال کیف آرایشم می گشت، گفت فامیل شریفتون چی بود، گفتم خسروی. منشی بنده خدا هی گشت و پیدا نکرد. آخر سر خودم گشتم دیدم روی یک پرونده ای با خط نستعلیق نوشته شده آقای خصروی! گفتم شاید این باشد!
دریابیم زبان فارسی را.
از غلطهای املایی که بگذریم در صحبتها هم خیلیها متوجه آنچه می گویند نیستند؛ استادی نقل می کرد: با همکارم (آقای دکتر) رفتیم عروسی یکی از دانشجویان وقتی رسیدیم خونه طرف، گفت: فریدون برو که تا گلو رفتی تو خرخره!
یک راهنمایی گرامری: کلماتی مثل سپاسگزار و قانونگذار را چگونه درست بنویسیم؟
هر گاه در معنی گذاشتن به معنی تعیین کردن یا گذاشتن بود باید گذار استفاده کنیم مثل قانونگذار یا تاثیرگذار و اگر به معنای به جا آوردن یا انجام دادن بود (گزاردن) از گزار استفاده می کنیم: مثل نمازگزار، سپاسگزار یا خدمتگزار
هر جا هم که کم آوردید از واژه نامه برخط کمک بگیرید.
فنگلیش هم سعی کنید ننویسید، به فارسی نوشتن عادت کنید یا همان انگلیسی خالص بنویسید! تایپ کردن فارسی، زبان مادری، را باید آنقدر خوب بیاموزیم که بدون صفحه کلید فارسی، بتوانیم بنویسیم و صفحه کلید انگلیسی را بهانه نکنیم!
فارسی را پاس بداریم
امروز تصاویری دیدم که پشتم را به لرزه در آورد. بخشی از آنها را ببینید:
به کجا چنین شتابان؟!
بگذریم، انشاءالله امروز عصر می روم به مشهد، زیارت امام رضا (علیه السلام).
توضیح (پی نوشت): متنی که نوشته ام گفته دانشجویان است، نه نظر بنده. رباتیک رشته واقعا خوبیست، اگر کسی اهلش باشد. این را گفتم که به کسی برنخورد. قصدم حذف این نوشتار بود لیکن چون نظرات خوبی در قسمت نظرات این پست آمده است، آن را حذف نکردم.
دیشب به همراه ۵ تن از همکاران دانشکده برق، جلسه ای با دانشجویان خوابگاهی این رشته داشتیم. دو مسئله بود که خیلی ها از آن گله می کردند، اول دومیش رو عرض می کنم:
یکی از دانشجویان برای اینکه فتح باب شود گفت: ” یک مشکلی که هست در ارتباط با رشته مهندسی رباتیک است. متاسفانه توی بچه ها ضرب المثل شده که مهندسی رباتیک رشته ای است که فقط با اسمش میشه رفت خواستگاری! دلیلش هم اینه که این رشته نه در صنعت شناخته شده است و نه در دانشگاه! [به عبارتی چوب دو سر طلاست] به عنوان مثال فلان شرکت که زمینه کاریش رباتیک است در اطلاعیه استخدامش متقاضی نیروهای الکترونیک و مکانیک شده است و اسمی از رباتیک نیاورده، از سوی دیگر در کنکور کارشناسی ارشد دانشگاه هم اوضاع فلاکت باری داریم چرا که فوق لیسانس این رشته وجود ندارد و برای قبولی در رشته مکاترونیک هم که بیشترین شباهت را با رباتیک دارد باید با برقیها یا مکانیکیها رقابت کنیم که از هر دوی آنها در درسهای تخصصی خودشان ضعیفتریم! “
توضیح: رشته مهندسی رباتیک از سال ۱۳۸۱ و برای اولین بار در دانشگاه صنعتی شاهرود راه اندازی شده و تا کنون هیچ دانشگاه دیگری این رشته را نداشته و حتی خبر ندارند که چنین رشته ای هم هست. اخیرا دانشگاه همدان هم این رشته را راه اندازی کرده است. این رشته، چیزی بین الکترونیک و مکانیک است و علی رغم کاربردهای متنوع آن در صنعت، در بین دانشگاهیان و صنعتگران ایران چندان شناخته شده نیست!
مسئله دیگری که اکثر دانشجویان از آن می نالیدند، مساله خوابگاه بود. ظاهرا دانشجویان پسر تنها دو ترم و در صورت خوش شانس بودن حداکثر ۴ ترم حق دارند از خوابگاه استفاده کنند و پس از آن باید خانه اجاره کنند. این موضوع واقعا مصیبت بزرگی است و سبب افت زیادی در کیفیت تحصیل دانشجویان می شود. لیکن سیاستهای باقلوایی دانشگاههای کشور بر افزایش کمی دانشجویان است و کیفیت را زیاد جایی نیست. لذا این مشکلات طبیعی است.
روز زمین تان مبارک باد.
قرار بود در این پست به خوب و بدهای ۸۸ بپردازیم، لیکن فعلا بماند.
ایمیلی از طرف یکی از دانشجویانم دریافت کردم که قبلا هم بارها برایم آمده بود و هربار هم برایم زیبا بود، گفتم شروع خوبی است برای سال ۱۳۸۹ که خیلی ها در این سال انتظار ظهور امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) را هم می کشند.
گفتگوبا خدا
|
|
|
|