سخنان اصحاب صحیفه (و سقیفه) هنگام مرگ

عید بزرگ غدیر خم، عید ولایت بر همه پیروان اهل بیت (علیهم السلام) مبارک باد.

به امید روزی که سایر مسلمانان هم دل به دریای تحقیق زده و از فیض عظیم ولایت بهره‌مند شوند. دوستان و برادران اهل سنت، اگر واقعیتهای نهفته در شیعه شدن علمای زنده‌ی خودشان مثل دکتر تیجانی سماوی و دکتر عصام عماد را نمی پذیرند، لااقل داستان شیعه شدن هانری کوربن فرانسوی که ابتدا مسیحی بود را بخوانند که چگونه از راه عقل به حقانیت شیعه پی می برد:

به عقیده من، مذهب تشیع تنها مذهبی است که رابطه هدایت الهی را میان خدا و خلق برای همیشه نگه داشته، پیوسته ولایت را زنده و پا برجا می‌دارد… به اعتقاد من، تمامی ادیان حقیقتی را دنبال می‌نمایند؛ اما تنها مذهب تشیع است که به این حقیقت لباس دوام و استمرار پوشانیده و معتقد است که این ویژگی میان عالم انسانی و الوهی برای همیشه باقی است. این نظر من است؛ آیا شما نیز این گونه فکر می‌کنید… من به خاطر بحث درباره شیعه و رسیدن به حقایق این مذهب، نزدیک بود پست تحقیقاتی خود را در دانشگاه سوربن از دست بدهم.

بررسی لحظه‌ی احتضار مخالفان ولایت

و اما یکی از رازهای خلقت که هنوز علم مادی غرب در آن حیران مانده لحظه‌ی احتضار است، آنگاه که پرده‌ها کنار می رود و چیزهایی می‌بینیم که قبلا نمی‌دیده‌ایم. بررسی لحظات مرگ افراد مهم، نکات جالب و آموزنده‌ای دارد. جناب سلیم بن قیس، نویسنده‌ی اولین کتاب تاریخ اسلام (فردی که هنگام وفات پیامبر 12 ساله بود) لحظات احتضار اصحاب صحیفه، که اکثرا در سقیفه هم حاضر بودند، را ثبت کرده است. اصحاب صحیفه، آقایانی هستند که در روز غدیر پای صحیفه‌ای را امضاء کردند که بعدا در بین شیعیان به صحیفه ملعونه شناخته شد.

توصیه می‌کنم در حد پنج دقیقه وقت بگذارید و ادامه این پست را مطالعه فرمایید. قصد من از این نوشتار، جریحه دار کردن احساسات برادران اهل سنت نیست، که بیدار کردن وجدان آنها و لااقل برانگیختن آنها برای تحقیق در این باره است.

محتوای زیر را می‌توانید در کتاب اسرار آل محمد ترجمه محمد اسکندری انتشارات آرام دل ص 278 یا ترجمه‌ی موجود در نرم افزار جامع الاحادیث نور 3.5 ص 497 بیابید.

سخنان معاذ بن جبل هنگام مرگ‏

ابان می‌گويد: از سليم بن قيس شنيدم كه مى‏‌گفت: از عبد الرحمن بن غنم ازدى ثمالى- پدرزن معاذ بن جبل كه دخترش همسر او بود- و فقيه‏‌ترين اهل شام و پرتلاش‌‏ترين ايشان بود، شنيدم كه گفت:

معاذ بن جبل به مرض طاعون از دنيا رفت‏. روزى كه مُرد نزد او حاضر بودم، در حالى كه مردم به طاعون مشغول بودند. وقتى به حال احتضار افتاد در خانه كسى جز من نزد او نبود و اين در زمان حكومت عمر بن خطاب بود، از او شنيدم كه مى‏گفت: واى بر من! واى بر من! واى بر من! واى بر من! با خود گفتم: گرفتاران به مرض طاعون هذيان مى‏‌گويند و حرف مى‏‌زنند و سخنان عجيب مى‏‌گويند! لذا به او گفتم: خدا تو را رحمت كند، هذيان مى‏‌گويى؟ گفت: نه! گفتم: پس چرا صداى واى بر من بلند كرده‏‌اى؟ گفت: بخاطر قبول ولايت دشمن خدا بر عليه ولىّ خدا! گفتم: چه كسى؟ گفت: قبول ولايت دشمن خدا عتيق (ابوبكر) و عمر بر ضد خليفه و وصى پيامبر على بن ابى‌طالب.

گفتم: هذيان مى‏‌گوئى؟! گفت: اى ابن غنم، به‌خدا قسم هذيان نمى‏‌گويم. اين پيامبر و على بن ابى طالب هستند كه مى‏‌گويند: اى معاذ بن جبل، بشارت باد به آتش! تو و اصحابت را كه گفتيد: «اگر پيامبر از دنيا رفت يا كشته شد خلافت را از على منع مى‏‌كنيم كه هرگز به آن نرسد»، تو و عتيق و عمر و ابو عبيده و سالم‏.

گفتم: اى معاذ، اين چه زمانى بود؟ گفت: در حجة الوداع، که گفتيم: «بر ضد على يکديگر را کمک مى‏‌کنيم که تا ما زنده‌‏ايم به خلافت دست نيابد». وقتى پيامبر از دنيا رفت به آنان گفتم: «من از جهت قوم خود، انصار شما را کفايت مى‏کنم، شما هم از جهت قريش مرا کفايت کنيد». سپس در زمان پيامبر، بشير بن سعيد و اسيد بن حضير را به آنچه معاهده کرده بوديم دعوت کردم، و آن دو بر سر اين با من بيعت کردند.
گفتم: اى معاذ، حتما هذيان مى‏‌گوئى؟ گفت: «صورتم را بر زمين بگذار»، و همچنان صداى واى و ويل بلند کرده بود تا از دنيا رفت.

سخنان ابو عبيده جراح و سالم هنگام مرگ‏

سليم مى‏‌گويد: ابن غنم به من گفت: به خدا قسم اين حديث را قبل از تو هرگز براى کسى جز دو نفر نگفته‏‌ام، چرا که از آنچه از معاذ شنيدم وحشت کردم‏.

ابن غنم گفت: بعد به حج رفتم و با کسى که در مرگ ابو عبيده جراح و سالم مولى ابى حذيفه‏ حضور داشته ملاقات کردم و گفتم: مگر سالم در روز جنگ يمامه کشته نشد؟ گفت: بلى، ولى او را از ميدان جنگ حمل کرديم در حالى که هنوز رمقى داشت.

ابن غنم گفت: هر کدام از آن دو، مثل آن را عينا براى من نقل کردند، نه زياد کردند و نه کم که ابو عبيده و سالم هم (هنگام مرگ) مانند معاذ سخن گفته‏‌اند.

سخنان ابو بکر هنگام مرگ‏

ابان مى‏گويد: سليم گفت: اين سخنان ابن غنم را به طور کامل براى محمّد بن ابى بکر نقل کردم. او گفت: سرّ مرا کتمان کن، من هم شهادت مى‌دهم که پدرم هنگام مرگش مثل آنان سخن گفت. عايشه (در آنجا) گفت: پدرم هذيان مى‏‌گويد! [برای خواندن ماجرای مفصل‌تر به اصل کتاب ص 281 مراجعه کنید]

سخنان عمر هنگام مرگ‏

محمّد بن ابى بکر گفت: در زمان حکومت عثمان با عبداللَّه بن عمر ملاقات کردم، و آنچه پدرم هنگام مرگ گفته بود براى او نقل کردم و از او عهد و پيمان گرفتم که سرّ مرا کتمان کند.

پسر عمر به من گفت: «تو هم سر مرا کتمان کن. به خدا قسم پدر من هم مثل سخن پدر تو را بدون کم و زياد گفت»! سپس عبد اللَّه بن عمر سخن خود را ترميم کرد و ترسيد به على بن ابى طالب عليه السّلام خبر دهم چرا که محبت من نسبت به آن حضرت و ارتباط شديدم را مى‌‏دانست. لذا گفت: پدرم هذيان مى‏‌گفت.

نکته آخر

متاسفانه برخلاف تشیع که به ندرت کتابی را ضالّه می‌خوانند و کتابهای فقه و حدیث اهل سنت را در حوزه‌های علمیه بررسی می‌کنند، عامّه‌ی برادران اهل سنت، خود را از خواندن کتابهای شیعه محروم کرده‌اند توجیه ساده‌ای دارند که این کتابها ضالّه است و در برخورد با مسئله‌ی به این مهمی که زندگی ابدی آخرت را تحت تاثیر قرار می‌دهد به سادگی صورت مسئله را حذف می‌کنند.

مطالب مشابه

Share

در غدیر خم چه گذشت؟

در سال دهم هجرت، پیامبر رحمت مردم را به برای انجام حج فراخواند. حجی که به دلیل اینکه آخرین حج پیامبر بود و در سال آخر عمر پیامبر رخ داد، حجةالوداع نام گرفت. پیامبر در این حج قصد داشتند نحوه‌ی انجام اعمال حج تمتع را به طور صحیح و در یک همایش بزرگ برای تمام مسلمین بیان کنند. همچنین می‌خواستند تکلیف جامعه‌ی مسلمین را پس از خود تعیین کنند. از این رو افرادی را به اطراف و اکناف جامعه‌ی مسلمین فرستادند تا مردم را برای انجام مراسم حجةالوداع دعوت کنند. حدود 120 هزار نفر از مسلمین در مراسم حج حاضر شدند.

در مراسم حج پیامبر بار سنگینی بر دوش خود احساس می‌کرند و مدام در انتظار فرصتی بودند تا رسالتی که خداوند بر دوش ایشان گذاشته را ابلاغ کنند. پس از پایان مراسم حج و در راه برگشت، جبرئیل امین بر پیامبر نازل شد و آیه‌ی «یا ایهاالرسول بلغ ما انزل الیک، فان لم تفعل فما بلغت رسالته» را از جانب خداوند آورد. پیامبر متوجه شد که وقت ابلاغ رسالت سنگین او فرا رسیده است. از این رو در غدیری به نام خم قبل از آنکه جاده‌ها از هم جدا شوند به کاروانیان دستور توقف دادند. آنها که جلو رفته بودند را برگرداندند…120 هزار نفر در بیابان جمع شده‌اند تا سخنرانی پیامبر را بشنوند.

عید غدیر خم مبارک بادپیامبر دستور داد منبری از جهاز شتران درست کردند. پس از گرفتن اقرارهای بسیار از مردم مبنی بر اینکه من بر شما در تصرف امورتان ولایت دارم، رسالت بزرگ خود را ابلاغ کردند. ایشان سپس دستان علی را بلند کردند و گفتند: «من کنت مولاه فهذا علی مولاه» هر که من مولای اویم، این علی مولای اوست…سپس فرمودند که جانشینان پیامبران قبلی از صلب خودشان بوده‌اند اما ولایت پس از من از صلب علی (علیه السلام) ادامه خواهد یافت و امامان را تا حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) برشمردند.

پس از انجام سخنرانی طولانی و پاسخ به شبهات افرادی مانند عمر که پرسید آیا این دستور از جانب خداست یا خودت؟ در نهایت پیامبر از مردم در مورد ولایت امیرالمومنین بیعت گرفت، با زبان و با دست. پیامبر متن بیعت را خواند و تمام جمعیت آن را تکرار کردند و به علی با لقب اختصاصی امیرالمومنین تبریک گفتند… سپس گروه گروه آمدند و با امیرالمومنین بیعت حضوری کردند.

برای اینکه حداکثر مردم بتوانند بیعت کنند، سه روز در این غدیر توقف کردند و سپس مردم راهی شهرهایشان شدند تا به گوش دیگران نیز برسانند. (حیف که خیلی زود این ماجرا را انکار کردند و شورای سقیفه را تشکیل دادند)

این روز عید نامیده شد و به قول امام خمینی بزرگترین عید مسلمین است چرا که ادامه‌ی نبوت در قالب ولایت است.

این عید بزرگ بر همه‌ی مسلمانان ایران و جهان مبارک باشد.

در شب عید غدیر، خدا رو شکر آنفلوآنزا هم دست از سرم برداشت.

منبع: دانسته‌های شخصی + کتاب «گزارش لحظه به لحظه از غدیر»

مطالب مشابه

Share