اندیشه بر خط (یادداشتهای حسین خسروی)

سفر چند روزه‏ای داشتم به مشهد و خضری. نایب الزیاره دوستان بودم. ان شاءالله این آخرین برگشت من به خانه‏ام در تهران خواهد بود. همان طور که در ابتدای سال جاری، این سال را به نام دفاع از رساله و خروج از تهران نامگذاری کرده بودم قصد دارم که به زودی این کار را بکنم… امیدوارم که موفق هم بشم. از زندگی در تهران، این اژدهای هفت سر، خسته شده‏ام.

حلول ماه مبارک رمضان هم بر همه‏ی مسلمانان مبارک باد.

چگونه امروزمان را متنوع کنیم!
می‌توانید سهمیه‌ی بنزین‌تان را دو ماهه تمام کرده و امروز بنزین آزاد بزنید و از زندگی لذت ببرید!، می‌توانید امروز به مهمانی رفته و هنگامی که در کوچه پس کوچه‌های تنگ محله با دنده عقب قصد ورود و پارک دارید، ماشین مبارک را به گارد ریل! کنار کوچه بخراشید و بعد به زرنگی خودتان بخندید… می‌شود غذای مهمانی را به همراه میزبان در پشت بام و روی منقل طبخ کنید. البته اگر منقل گم شده بود، از فرقون هم می‌شه استفاده کرد!!

در حین روشن کردن ذغالها میزبان می‌تواند پیت نفت را از بالا روی منقل بگیرد و آتش آن را شعله ور کند آنقدر که به پیت نفت برسد و در یک چشم به هم زدن دستش سوخته و او مجبور شود که پیت نفت شعله ور را روی آسفالت پشت بام رها کرده، آتش به پا کند و دستپاچه یک گونی هم روی آن بیندازد که مثلا آتش خاموش شود!! آخر سر بعد از سوختن چندین متر آسفالت پشت بام، شنهای پشت بام به دادتان می‌رسد!!

می‌شود از مهمانی برگردید و در خانه تکنواندوی هادی ساعی را نگاه کنید و لذت ببرید. می‌توانید وبلاگ بنویسید. و هزاران کار دیگر که روزتان را متنوع می‏کند…؟ برای من البته همین قدر هم زیاد بود!

المپیک به روزهای آخر خودش رسید و با پایان یافتن مسابقات کشتی آزاد و ضربه فنی شدن پهلوانان! ایرانی آخرین امیدهای ایرانیان هم ناامید شد. ۸ میلیارد تومان خرج کاروانی شده که مربی کشتی آزادش در پاسخ به سوال خبرنگاری که می‏پرسد چرا شکست خوردیم، جواب می‏دهد کشتی جیگر می‏خواد بازیکنای ما جیگر نداشتند. نمی‏دونم این همه کشتی گیرای مدال آور فقط جیگر دارند که مدال می‏گیرن؟ اصلا شما که اینقدر حرفه‏ای پاسخ می‏دی چرا جیگر داراش رو نبردی المپیک، کشور ۷۰ میلیونی ایران آدم جیگر دار نداره؟ دوره‏های قبل که خادم‏ها و جدیدی‏ها و دبیرها مدال می‏گرفتند، جیگر داشتند حالا آدم جیگر دار نداریم.
امروز که داشتم کشتی‏های سعید ابراهیمی و یزدانی و معصومی رو می‏دیدم، کلا افسرده شدم، پسر دایی من اگر می‏رفت المپیک به مراتب بهتر کشتی می‏گرفت. دو ضربه فنی در راند اول برای کشتی ایران اف داره. تکواندو و وزنه برداری هم که ماشاءالله…

حیف ۸ میلیارد تومانی که صرف اینهمه آدم بی جیگر شد…

اول اینکه به مناسبت نیمه‏ی شعبان و به دلیل عدم احساس رضایت از پوسته‏ی قبلی، پوسته‏ی جدیدی طراحی و نصب فرمودیم.

دوم اینکه سیستم مدیریت محتوای سایت را به نسخه‏ی ۲٫۶٫۱ وردپرس ارتقاء دادم و خوشبختانه کمترین مشکلی پیش نیامد. ضمن اینکه فارسی ساز جدید این نسخه که توسط دوستان wp-persian تهیه شده است بسیار بهتر از نسخه‏های قبلی است.

سال ۱۳۷۹ از چند تن از دوستان خوبم خواستم که نوشته‏ای برایم بنویسند که به یادگار نگه دارم. هیچ کدام ننوشتند جز یک نفر که انتظار نداشتم. آن یک نفر مصطفی مرادی بود، مردی از تبار قم. شعری نوشت که بسیار به دلم چسبید. امروز توی ذهنم بود که مطلبی برای نیمه‏ی شعبان بنویسم، یادم از آن شعر آمد. نمی‏دانم شاعرش کیه، شاید خود مصطفی این شعر را سروده باشد، ولی هر چه که هست آنقدر برایم خوشایند بوده که آن کاغذ تا الان تا نخورده در پوشه‏ی اسنادم باقی مانده…
در مطلع شعر نوشته شده بود: تقدیم به خاک پای یوسف زهرا؛ امیدوارم که خاک پای حضرت ولیعصر (عج) باشیم.

امروز یه پیرمردی به رادیو زنگ زد وگفت: خدا میگه ۱۳ تا معصوم رو فرستادم شما قدرشونو ندونستین و اکثر اونها رو کشتید. این آخریشو به این راحتیها در اختیار شما نمی‏گذارم. باید التماس کنید، باید با تمام وجود اونو بخواید. باید از ته دل دعا کنید…

به راستی اگر همین نیمه‏ی شعبان، یا جمعه‏ی آینده، امام زمان بیاد ما چه خواهیم کرد؟ اصلا انتظار داریم که بیاد؟ خیلی از ما دعا می‏کنیم که خدایا ظهور امام زمان (عج) را نزدیک فرما ولی مسائل بسیار پیش پا افتاده‏ای رو که ایشون از شیعیانش انتظار داره رعایت نمی‏کنیم. امروزه در کشور ما انصاف تقریبا بی‏معنی شده، به هر مغازه‏ای که می‏رویم به صورت پیش فرض انتظار داریم که فروشنده جنسش را قالب کند. ترازوها ناراست شده و ارزشها رخت بربسته‏اند. سازمانها تا جایی که می‏توانند ارباب رجوع را می‏دوانند. وام قرض‏الحسنه معنای خودش را از دست داده. برادر به برادر رحم ‏نمی‏کند. دخترکان، ساعتهای طولانی از روزشان را به آرایش می‏پردازند. عروس خانم‏ها از امام زمان فقط سنشان را خوب می‏دانند که معادل آن را سکه‏ی طلا برای مهریه تعیین کنند. معصومیت کودکان بی‏سرپرست، دستمایه‏ی کسب درآمد انسانهای بی‏وجدان شده و از آنها کودکان خیابانی آفریده که صبح تا شب برای آنها گدایی می‏کنند. صاحبخانه‏ها به مستاجرین رحم نمی‏کنند، گویی نمی‏دانند که مالکیت دنیا چند صباحی بیش نخواهد بود…

زمینه باید آماده شود، زمینه را باید ما آماده کنیم. دو سه روز قبل تلویزیون، عروس و دامادی را نشان داد که خرج عروسی و سفر حج والدینشان را کنار گذاشته و برای دهاتشان یک آمبولانس خریداری کرده بودند. اینها کارهایی است که امام زمان می‏پسندد. هر سال عمره رفتن و هر شب نماز خواندن، هنر نیست، هنر آن است که به خلق خدا خدمت کنیم. احساس خوشایندی که از خدمت به خلق در انسان ایجاد می‏شود با هیچ یک از عبادات دیگر حاصل نمی‏شود. امام علی (ع) هر شب به نیازمندان جامعه‏اش رسیدگی می‏کرد. انسانهای بزرگ به خاطر عبادات شبانه‏شان بزرگ نشده‏اند، به خاطر خدماتی که به دیگران کرده‏اند بزرگ شده‏اند.

خداوندا به ما توفیق خدمت به دیگران عنایت کن…

چند وقت پیش یک کتابی می‏خوندم به نام «راز موفقیت» نوشته‏ی کن بلانچارد. ماجرای کتاب به این صورت است که فردی که به تازگی ارتقاء سمت یافته و مدیر بخش بازاریابی شرکت شده، علی رغم موفقیت‏های گسترده در سمت قبلی‏اش، به دلیل عدم آگاهی از اصول مدیریت، در سمت جدیدش اصلا موفق نیست. البته تفاوتش با مدیران وطنی در این است که متوجه این شرایط شده و به کتابهای مدیریتی روی می‏آورد تا مشکلش را حل کند. ضمنا متوجه می‏شود که خود شرکت هم دوره‏های آموزشی مدیریت ارائه می‏دهد. از این رو مشتاقانه ثبت نام می‏کند. روزی که برای اولین بار به کلاس آموزشی خصوصی‏اش می‏رود می‏بیند که رئیس شرکت در اتاق نشسته و منتظر است. با تعجب می‏پرسد شما منتظر کسی هستید؟ رئیس پاسخ می‏دهد بله منتظر شما! آقای رئیس که استاد مدیریت است و بسیار کارکشته، خودش مسؤول آموزش این مدیر تازه کار است… از این پس داستان کتاب در کلاسهای آموزشی و فرایند رو به رشد مدیر تازه کار خلاصه می‏شود.
از مقدمات که بگذرم این کتاب اصول مدیریتی را در قالب یک کلمه و پنج جمله به صورت زیر خلاصه کرده است:

۱٫ See the Future
2. Engage and Develope Others
3. Reinvent Continuously
4. Value the Results and Relationships
5. Embody the Values

1. آینده نگری: همیشه باید چشم انداز آینده را دید. به کجا باید برویم (هدف)، چه مشکلاتی پیش روی ماست چه راهکارهایی باید برای رفع آنها بیاندیشیم. اگر آینده را درست نگاه نکنیم همیشه در زمان حال، متوقف خواهیم بود!
۲٫ ایجاد انگیزه در کارمندان و توسعه‏ی آنها: انگیزه عامل بسیار قدرتمندی برای پیشرفت است. انسان ِ با انگیزه دیر به رختخواب می‏رود و زود از خواب برمی‏خیزد. او کار کردن را دوست دارد چون هدفش مشخص است و انگیزه‏ی لازم را دارد. توسعه‏ی دیگران: رکود عامل پس رفت و عقب ماندگی است. انسان ذاتا دوست دارد چیزهای جدید بیاموزد. یک مدیر موفق باید برای توسعه‏ی علمی، اخلاقی و رفاهی کارمندانش برنامه داشته باشد. باید کارمندان احساس پیشرفت و موفقیت کنند. کارگاهها و سمینارهای آموزشی، برنامه‏های تفریحی و سیاحتی در کارمندان احساس خوشایندی به وجود می‏آورد.
۳٫ بازیابی مداوم: مدیر موفق باید همواره خودش را به روز نگه دارد. باید آموزه‏های جدید را بیاموزد تا بتواند در جهان رو به پیشرفت و پر از رقابت کنونی سازمانش را با ایده‏های جدید و خلاقانه درست هدایت کند. باید همواره بیاموزد تا بتواند به کارمندانش بیاموزاند.
۴٫ ارزش نهادن به نتایج و روابط: کارمندان از مدیر انتظاراتی دارند؛ یکی از آنها این است که وقتی به نتایج خوبی می‏رسند، مورد حمایت و تشویق سازمان قرار گیرند. این کار شاید خرج چندانی برای مدیر نداشته باشد ولی تاثیر بسیاری در روحیه‏ی کارمندان دارد. نکته‏ی دوم اهمیت دادن به روابط افراد است. مدیر خوب باید بداند که کارمندانش با چه مشکلاتی در زندگی روبه‏رو هستند و اگر امکان داشت کمکشان کند. حتی اگر کمکی هم نمی‏تواند بکند، همین که کارمند بداند که مدیرش به این مسائل اهمیت می‏دهد مهم است!
۵٫ تجسم بخشیدن به ارزشها: مدیر خوب باید تجسم عملی ارزشهای تعریف شده در سازمان باشد. مثلا اگر جلب رضایت مشتری یکی از ارزشهای سازمان است، مدیر خودش باید الگوی این کار باشد. کارمندی که ببیند مدیرش با مشتری، بد رفتار می‏کند الزامی نمی‏بیند که خودش خوب رفتار کند.

اگر حروف ابتدای این ۵ اصل را کنار هم بگذاریم کلمه‏ی SERVE به معنی خدمت به دست می‏آید که قانون طلایی مدیریت است. مدیر خوب خدمتگزار خوب است. این یک تعارف نیست. مدیر باید با تمام وجود، خودش را خدمتگزار کارمندان و مشتریانش بداند. مشتری وقتی صداقت سازمان و مدیر سازمان را ببیند احساس رضایت می‏کند و این بهترین تبلیغ است.

با این تفاسیر شما مدیر موفقی هستید یا نه؟!

تکنیکهایی هست به نام ضد خطا کردن که ظاهرا کشف ژاپنی‏هاست. با استفاده از این تکنیکها کاربر از نظر روحی مجبور می‏شود که رفتار بهنجاری داشته و مطابق قانون عمل کند. مثلا استفاده از خطوط عابر دندانه اره‏ای! سبب می‏شود راننده به طور خودکار سرعتش را در نزدیکی خط عابر کم کند.

تکنیکی که در زیر ملاحظه می‏کند برای کنترل سرعت بدون آسیب رساندن به خودرو است. چیزی شبیه به تکنیکهایی که به طور خود به خود گاهی در کشور ما به وجود می‏آید با اندکی تساهل و تسامح!

۰

۰

۰

۰

۰

۰

۰

۰

۰

آخر ایده است، مگه نه؟!