۱۴ ماه قبل به منظور تایپ و تکمیل کردن رساله ام از کار شرکتی استعفا دادم به این امید که به زودی دفاع می کنم و این دلخوشی که (آقای رئیس) به من گفته بودند اگر بیای دانشگاه تدریس کنی، خیلی زود حکم شما را می زنیم. استعفا دادم و ضمن نوشتن رساله، همکاری ام را با دانشگاه صنعتی شاهرود شروع کردم. ترم اول به سختی فراوان گذشت: برو شاهرود، بیا تهران، برو مشهد، بیا شاهرود، گاهی هم برو خضری (با زن و فرزند تازه متولد شده). ترم دوم که از رساله ام دفاع کرده بودم و ساکن شاهرود شدیم کار سخت تر هم شد. قصد داستانسرایی ندارم، ۱۴ ماه طول کشید که حکم مرا بزنند و تازه متوجه شدم که خیلی زود یعنی چی؟ ۱۴ ماه بدون مستمری! تصور کنید ماهانه ۴۰۰ هزار تومان (کرایه خانه + اقساط وامهای ازدواج) از جیب مبارک باید بدهید در حالیکه دریافتی مستمری ندارید! احتمالا خدا و پیغمبر رو کافر می شید! با این حال در همین ایام بحرانی برخی با ایمیل و جی میل! گفتند نکنه از سیب زمینیهای دولت به تو هم رسیده که طرفداری از دولت می کنی!
در هر صورت خدا را شکر، امروز بعد از یک سال و دوماه، مستمری برقرار شد.
پس از ۱۴ ماه
[تاريخ:۲۶ آبان ۱۳۸۸] ~ روزنوشت
مشترک شوید و مطالب ما را از دست ندهید.
سلام و عرض تبریک؛ آن هم به شدت!
ببین، مثبت نگاه کن. این چهارده ماه به نیت اون چهارده تن بوده!
ممنون دکتر، مثبت اندیشی ات منو کشته!
سلام. خداروشکر که کارتون درست شد. واقعا سخته. سلام برسونین.مهدیارجیگر رو هم از طرف من ببوسین.
ان مع العســــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــر یسرا!!!!!!!!!!!!!.البته این( العسرا) توی ایران خیلی بزرگه.درهرصورت مبارکت باشه.خوشحال شدم
سلام.
ایول داداش؛ایول صبر؛اگه همه مثل تو باشن چه شود! ای کاش بعضیا که دارن دنیا رو میخورنو همیشه هم میگن نداریمو ناسپاسی میکنن! یه کم از تو یاد بگیرن!
من که قصد دارم انشاءا… مسیر زندگیمو با یاری ولی عصر تغییر بدم ، بشم مثل تو!