اندیشه بر خط (یادداشتهای حسین خسروی)

اول مهر که می شود، صدای بلندگوی مدرسه ای که در همسایگی ماست مرا می برد به ایام خوش کودکی. روزهایی که لباسهای مثلا نو می پوشیدیم و کلی برای خودمان قیافه می گرفتیم. جلوی صف می ایستادم. جلال حسینی قرآن می خواند و بیشتر سوره “عادیات” و “تین” را می خواند! گاهی اوقات قرآن و شعار هفته را من می خواندم. شعار هفته، چه اصطلاح جالبی؛ یک هفته کامل، حدیثی را تکرار می کردیم: النظافة من الایمان… فاستبقوالخیرات… اشجع الناس من غلب هواه… هنوز نحوه‌ی بیان آنها در گوشم است. هنوز یادم است روزی که آقای تنها داشت از جلو نظام می داد و قبل از اینکه نظامش را او بگوید من با صدای بلند گفتم نظام! و یک گوش مالی حسابی نصیبم شد. به قول دوستی یادم نمی رود که صفحه های سمت چپ دفترم را بیشتر دوست داشتم چون سمت راستی ها پشتشان نوشته داشت! دیرمان می شد که کلاس سوم بشویم و به ما اجازه بدهند با خودکار بنویسیم. جایزه هایی که پدرانمان می گرفتند و ما با شوق به خود آنها نشان می دادیم که ببینید مدرسه به ما جایزه داد! تمام فاصله مدرسه تا خانه را دویدم تا این موضوع را بگویم. با همه اینها رفتارهای خشک برخی معلمان گاهی کاری می کرد که آرزو می کردم روزی معلم شوم و فرزندان معلمان خودم را حسابی اذیت کنم! از قضا معلم هم شدم ولی نه از آن نوعی که آرزوی کودکی ام بود. کودکی!
در هر حال خوش به حال بچه مدرسه ایها و معلمهای دبستان! بوی ماه مهر را آنها خیلی خوب احساس می کنند. برخورد با کودکان معصوم دبستان قلب انسان را صفا می دهد. باید مدتی با جماعت بی ذوق!! دانشجو سر و کله بزنی تا قدر بچه مدرسه ایها را بدانی.

Today I read a narrative that shows Jesus will pray behind Mahdi (AS)

Imam Sadeq (AS) Said:

بالاخره پس از حدود ۴۰ روز، آزاد گردیدیم. این را گفتم که اگر در این مدت ایمیلها بی پاسخ مانده بودند و وبلاگ راکد، نگران نشده باشید. شکر خدا به استثناء تعطیلی میان دوره، به اینترنت دسترسی نداشتیم و انصافا از این نظر آرامش بیشتری داشتیم!

دوره ضرورت ما با تمام بی نظمیهایش تجربه خوبی بود. حداقلش این بود که با فضای حاکم بر اعضای جوان هیات علمی آشنا شدم و دوستان جدیدی پیدا کردم.

یکی از اعمال مهم شبهای قدر، خاصه شب بیست و سوم ماه مبارک رمضان، خواندن مکرر دعای اللهم کن لولیک … است. شواهد و قرائن زیادی نشان از نزدیک بودن ظهور می دهد. این را از سخنان علما و عرفا و بررسی نشانه های ظهور احساس کرده ام. شخصیتهایی چون امام خمینی، آیت الله بهجت، آیت الله شیخ عبدالقائم شوشتری، شیخ عبدالکریم حامد و آیت الله ناصری دولت آبادی صحبتهایی دارند که نشان می دهد ظهور خیلی نزدیک است. نزدیکتر از آنچه ما فکرش را می کنیم. تنها مانده است صیحه ای آسمانی ندا دهد که او و یاورانش برحق هستند.

شعری از رهبر معظم انقلاب

سر خوش ز سبوی غم پنهانی خویشم
چون زلف تو سرگرم پریشانی خویشم

در بزم وصال تو نگویم ز کم و بیش
چون آینه خو کرده به حیرانی خویشم

لب باز نکردم به خروشی و فغانی
من محرم راز دل طوفانی خویشم

یک چند پشیمان شدم از رندی و مستی
عمری است پشیمان ز پشیمانی خویشم

از شوق شکرخند لبش جان نسپردم
شرمنده جانان ز گرانجانی خویشم

بشکسته تر از خویش ندیدم به همه عمر
افسرده دل از خویشم و زندانی خویشم

هر چند « امین » بسته دنیا نیم اما
دلبسته یاران خراسانی خویشم

از همه دوستان التماس دعا داریم.