اندیشه بر خط (یادداشتهای حسین خسروی)

بازم نتایج کنکور آمد و بحث بسیار سخت انتخاب رشته. یادمه سال ۷۸ که با رتبه‏ی خوبی قبول شده بودم، اصلا نمی‏دونستم توی دانشگاه چه رشته‏هایی هست تا اینکه چشمم به دفترچه‏ی انتخاب رشته افتاد. قبلا اطلاعات اندکی از برخی از دانشگاه‏ها مثل تهران و امام صادق به دست آورده بودم ولی کلا میشه گفت صفر کیلومتر بودم طوری که فرق دانشگاه عباسپور و شریف رو نمی‏فهمیدم! و اگر کمک یک انسان شریف از دیار گرمسار نبود، شاید به جای شریف در عباسپور لیسانس می‏گرفتم. ماجراش خیلی جالبه، دانشگاه عباسپور آن زمان به صورت نیمه متمرکز دانشجو می‏گرفت و سر زبانها بود که اگر به این دانشگاه‏ها بروی حتما در آینده استخدام می‏شی…ما هم جوگیر شده و انتخاب ششم را برق عباسپور زدم (بماند که اول می‏خواستم انتخاب اول بزنمش!) و برای مصاحبه همراه برادرم رفتم تهران. مدارک مثبته را تحویل بخش مصاحبه دادم و چون یکی دو ساعتی طول می‏کشید که نوبتم شود. رفتیم توی حیاط دانشگاه. آنجا با یک آدم خوش اخلاق مسن برخورد کردیم که با ما گرم گرفت و از رتبه‏ام پرسید. گفتم ۱۵ منطقه ۳٫ گفت خوب اینجا چیکار می‏کنید؟ گفتم برای مصاحبه اومدیم. این بنده‏ی خدا هم که یک فرزندش کامپیوتر شریف می‏خواند و دیگری در امیر کبیر و سومیش هم در عباسپور، به انتخاب ما خندید و گفت وسایلتونو جمع کنید و برید. شریف رو ول کردی می‏خوای بیای عباسپور. با رتبه‏ی ۱۵ شما حتما برق شریف قبولی. برو آقا اصلا مصاحبه نکن که یکوقت پات گیر می‏شه و… ما هم تحت تاثیر حرفهای این آقا حتی مدارکمان را از دانشگاه نگرفتیم و فرار کردیم!
در مورد رشته هم که توی شهر کوچک ما کسی نبود که در رشته‏های فنی قبول شده باشه و من بتونم از او اطلاعات بگیرم. در حد وسع خودم تلاش کردم که اطلاعات کسب کنم ولی در نهایت به دیگران اقتدا کردم! دیدم از قدیم هر کسی که رتبه‏اش خوب می‏شه می‏زنه برق. حالا اصلا نمی‏دونستم این برق، برق ساختمونه یا نیروگاه! به هر حال برق شریف قبول شدم (تازه فهمیدم یک برق دیگری هم هست!) و البته از رشته‏ام راضی بودم هر چند احساس می‏کنم کامپیوتر بیشتر به گروه خونم می‏خورد و در نهایت هم با توسل به پردازش تصویر در دوره‏ی فوق‏لیسانس و دکتری از سخت افزار فرار کردم!
امسال ظاهرا دفترچه‏های راهنمای انتخاب رشته به دانش‏آموزان می‏دن که واقعا کار خوبیه. چون انتخاب رشته یعنی انتخاب آینده‏ی شغلی و شخصیتی.